standard Wyzwania dla liderów i przywódców

KPMG przy współpracy z Mowat Center z School of Toronto przygotowało raport “Future State 2030: The global megatrends shaping governments”. Autorzy chcieli przedstawić globalne wyzwania, z którymi będą się musiały zmierzyć do 2030 roku państwa, regiony i miasta.

Globalne trendy zawsze wyznaczają drogę rozwoju liderom państw, regionów i miast.

Długoterminowe trendy demograficzne oraz zmieniające się oczekiwania obywateli wpływają na stabilność finansową społeczeństw. Liderzy powinni zadawać sobie pytania, jak utrzymać i rozwijać dzisiejszy poziom usług publicznych w długim okresie. Nasz raport podpowiada, na jakie czynniki należy zwrócić uwagę i jak kształtować przyszłą politykę w sposób odpowiedzialny
–powiedział Mirosław Proppé, Partner, szef Zespołu Doradczego dla Administracji Publicznej i Infrastruktury w Europie Środkowo-Wschodniej KPMG.

KPMG w swoim raporcie zdefiniowało dziewięć mega trendów, wskazując dlaczego państwa powinny dostosować swoje polityki, regulacje i programy do zaprezentowanych w raporcie trendów.

Globalny megatrend nr 1
Demografia

Postęp medycyny, lepsze warunki życia mocno przedłużyły średni wiek ludzi. Do tego coraz mniej rodzi się dzieci. W efekcie powstaje bomba demograficzna, która w całkiem niedalekiej perspektywie rozwali systemy opieki społecznej na całym świecie, przede wszystkim rent i emerytur oraz opieki zdrowotnej. W niektórych regionach świata dodatkowym wyzwaniem jest nasycony rynek pracy, który nie oferuje zatrudnienia dla dużej grupy młodych ludzi.
Według demografów, do 2030 roku, globalna liczba osób powyżej 65 roku życia podwoi się do 1 miliarda, powodując problemy z ogólną produktywnością na rynku pracy oraz zdolnością istniejących systemów fiskalnych do „obsłużenia” starzejącego się społeczeństwa. Dla porównania, wiele krajów rozwijających się oczekuje jednocześnie wzrostu liczby młodych ludzi, zyskując dzięki temu możliwość czerpania korzyści z demografii jednocześnie radząc sobie z wyzwaniem skutecznego włączenia młodych obywateli w rynek pracy.

Autorzy raportu podpowiadają liderom i przywódcom, co trzeba zrobić, żeby sprostać temu wyzwaniu.

Rady i wskazówki:

  • Monitorować i dostosowywać politykę, tak aby uwzględniała skutki starzejącego się społeczeństwa, czyli większe koszty opieki zdrowotnej, opiekę nad osobami w podeszłym wieku, opiekę społeczną i środowiskową, emerytury i odpowiednią infrastrukturę.
  • Wprowadzać reformy systemu emerytalnego, uwzględniające problem równości międzypokoleniowej, np. poprzez zwiększenie wieku emerytalnego, zmianę uprawnień czy zmianę podatków lub poziomu świadczenia usług.
  • Tworzyć i wdrażać politykę, która zachęci pracodawców do inwestowania, a co za tym idzie – do tworzenia miejsc pracy.
  • Skupić się na rozwoju młodzieży poprzez inwestycje w kapitał ludzki, zwiększający potencjał zatrudnienia w perspektywie długoterminowej, m.in. poprzez edukację zawodową, staże, programy szkoleniowe, pomoc dla firm np. w postaci zachęt podatkowych obejmujących wydatki na szkolenia.
  • Tworzyć różne strategie na rzecz wsparcia zatrudnienia młodych, na przykład obejmujących zwiększone inwestycje w programy, które zachęcą tych, którzy korzystają z opieki społecznej do pracy zarobkowej, przedsiębiorczości, itp. w kluczowych sektorach gospodarki, które tworzą miejsca pracy.
  • Korzystać z wiarygodnych informacji o rynku pracy (w tym prognoz popytu na umiejętności w podziale na branże i regiony) aby wdrażać odpowiednią politykę i programy lepiej dopasowujące podaż do oczekiwań pracodawców.
  • Tworzyć długoterminowe plany bazujące na wiarygodnych informacjach aby zrównoważyć potrzeby obecnych i przyszłych pokoleń, np. wieku, do którego istnieje obowiązek szkolny, lub wieku emerytalnego.
  • Zaangażować się w ścisłą współpracę z sektorem prywatnym oraz sektorem non-profit, żeby poprawić lub wyeliminować luki w zabezpieczeniu społecznym, świadczeniu usług oraz rozwoju innowacji w edukacji, szkoleniach i zatrudnieniu młodzieży.
  • Wprowadzić skuteczniejszą współpracę pomiędzy różnymi agencjami rządowymi, tak aby sprostały wyzwaniom stawianym przez nową rzeczywistość demograficzną.
  • Zapewnić sobie dostępność wyższych kompetencji finansowych i w zakresie ubezpieczeń społecznych.
  • Usprawnić komunikację, w tym za pośrednictwem mediów społecznościowych, żeby sprawnie zbierać informacje od obywateli.
  • Zapewnić efektywne zarządzanie stronami trzecimi (np. sektor prywatny i wolontariat) aby uzyskać dodatkowe możliwości, gwarantując jednocześnie, że koszt dostawy oraz jakość produktów uwzględniać będzie odpowiedni poziom ryzyka.

Globalny megatrend nr 2
Wzrost znaczenia jednostki

Postępy w dziedzinach edukacji, zdrowia i technologii otworzyły przed ludźmi możliwości, jakich nigdy wcześniej nie mieli. To doprowadziło do coraz bardziej wyraźnego żądania przejrzystości oraz chęci w zarządzaniu i podejmowaniu decyzji w sprawach publicznych. Te zmiany będą postępować dalej. Wkraczamy w nową erę historii, gdzie do 2022 roku więcej ludzi będzie należało do klasy średniej niż do grupy biednych. Klasę średnią autorzy raportu definiują jako grupę osób zarabiających między 10 a 100 dolarów dziennie.
Obecnie 84% ludności na świecie potrafi pisać i czytać, poprawia się też status kobiet. Miliony ludzi wychodzi z ubóstwa, a Internet stał się platformą, za pośrednictwem której każda podłączona do niego osoba ma głos i może być wysłuchana. Jednak nadal występują obawy o stabilność zatrudnienia, jakość i koszt edukacji oraz jakość i dostęp do opieki zdrowotnej. Brak równości społecznej również stanowi problem, który państwa powinny uważnie monitorować. Zasadniczo, skupienie się na inwestycjach w edukację kobiet i dziewcząt jest kluczowe dla eliminacji ubóstwa, zmniejszania nierówności i napędzania rozwoju gospodarczego i społecznego. Na przykład, wynagrodzenie kobiet, przychód z rolnictwa oraz produktywność – krytyczne dla ograniczania ubóstwa – są wyższe, w krajach gdzie kobiety pracujące w rolnictwie są lepiej wykształcone. W rezultacie zwiększenie praw jednostki przyniesie ze sobą szereg wyzwań dla struktur i procedur rządowych, lecz jeżeli będzie odpowiednio zarządzane, może również umożliwić znaczący postęp w rozwoju kwestii społecznych i gospodarczych.

Rządy państw mogą:

  • Zająć się rosnącymi w zakresie usług oczekiwaniami coraz ważniejszej i lepiej powiązanej klasy średniej za pośrednictwem przejrzystszych komunikatów i mechanizmów, takich jak wzrost podatków lub odpowiedni wybór usług w celu sprostania popytowi.
  • Ponownie ocenić nierówność przychodów aby zagwarantować wszystkim warstwom społecznym czerpanie zysków ze zwiększania się dobrobytu. Rządy państw rozwiniętych powinny:
  • Zmienić cel polityki handlowej i programów pomocy przemysłowej tak, aby lepiej dostosować się do pojawiających się możliwości wzrostu, np. skupiając się na nowych rynkach klasy średniej (np. Indonezji i Birmy).
  • Stworzyć plan, który uwzględni rosnące żądania klasy średniej, w tym zwiększone zapotrzebowanie na usługi, przejrzystość i dwustronną komunikację.
  • Wziąć pod uwagę lub dostosować systemy opodatkowania progresywnego tak, aby zrównoważyć nierówność przychodów.
  • Zaktualizować, usprawnić lub ustanowić nowe struktury, które odzwierciedlą żądania klasy średniej dotyczące nowych i ulepszonych usług.
  • Zintegrować struktury wewnętrzne, aby skupiały się na skutecznym dostarczaniu różnych rodzajów usług.
  • Usprawnić umiejętności zarządzania interesariuszami, zwłaszcza w obszarze komunikacji w mediach społecznościowych, aby lepiej zarządzać zaangażowaniem i wymaganiami obywateli.

Globalny megatrend nr 3
Rozwój technologiczny

Gwałtowny wzrost tempa dostępu do informacji i komunikacji ma szereg konsekwencji. Może tworzyć nowe rynki i stanowić wyzwanie dla istniejących instytucji. W przeciwieństwie do niektórych innych trendów, nie ma wyraźnych wskazań mówiących, że rozwój technologii w kształtowaniu przyszłości państw jest większy w jednym regionie niż w innych. Wprawdzie kraje rozwinięte mają lepszy dostęp do technologii, ale wiele innowacji technologicznych umożliwia gorzej rozwiniętym krajom skok rozwojowy i korzystanie z nowych i rozwijających się rynków. Na przykład, regiony, w których nie istniała gęsta sieć telekomunikacyjna, jak w Afryce, skorzystały więcej na rozwoju technologii, niż te, które miały już dostęp do telefonii stacjonarnej.

Państwa powinny zatem:

  • Analizować, planować i oceniać konsekwencje, jakie rozwój technologii będzie mieć na gospodarkę, przemysł i rynki krajowe, szczególnie trzeba monitorować obszary ryzyka wynikające zwiększonego tempa zanikania rynków gospodarczych lub przemysłowych.
  • Wykorzystać postępy technologiczne do tworzenia zaawansowanych kanałów dostarczania usług, bo są z reguły lepiej zintegrowane, szybsze i łatwiejsze w stosowaniu.
  • Skoncentrować się na rosnącym tempie dezaktualizacji umiejętności i konsekwencjach dla zatrudnienia oraz zmian kompetencji siły roboczej poprzez programy przekwalifikowania.
  • Rozważyć, w jaki sposób rozwój technologii może umożliwić skok, który pominie technologie pośrednie lub systemy przestarzałe.
  • Planować skutki nowych i rozwijających się technologii: – pozytywne wymagają planu rozwoju umiejętności w nowych i rozwijających się dziedzinach (np. „rynek aplikacji“); negatywne skutki wymagają planu awaryjnego.
  • Wykorzystywać mechanizmy Big Data do czerpania korzyści z istniejących zasobów informacyjnych, aby móc podejmować bardziej świadome i ukierunkowane decyzje, realizować lepsze usługi, itp.
  • Wykorzystywać nowe i rozwijające się technologie, w tym media społecznościowe, do dwustronnego kontaktowania się z obywatelami.
  • Postawić się w roli pioniera w korzystaniu z technologii, zamiast wdrażać je z opóźnieniem, co wymagać będzie zmiany w podejściu do oceny ryzyka.
  • Skoncentrować się na strukturach, które wspierają wczesne wdrażanie sprawdzonych technologii, np. poprzez ustanowienie stanowiska szefa ds. technologii.
  • Podkreślić rolę szkoleń dla państwowej kadry kierowniczej, aby zwiększyć jej świadomość w zakresie nowych technologii i innowacji.
  • Zapewnić dostęp do wiodącej myśli w kontekście nowych i rozwijających się technologii, trendów technologicznych i ich zastosowań na potrzeby państw, np. inwestując w instytuty badawcze przy wiodących uniwersytetach.

Globalny mega trend nr 4
Wzajemne powiązania gospodarcze

Wzajemnie powiązana gospodarka światowa nadal będzie doświadczać wzrostu w poziomie handlu międzynarodowego i przepływu kapitału, ale jeśli międzynarodowe konwencje nie będą wzmocnione, osiągnięcie postępów i optymalnych korzyści gospodarczych może okazać się niemożliwe.
Trend prowadzący do dalszego zwiększania wzajemnych połączeń gospodarczych oraz dążenie do wolnego handlu globalnego niosą ogromny potencjał, który umożliwi państwom wyciągnięcie 650 milionów ludzi z ubóstwa na przestrzeni 10-20 lat. Jednak powiązanie gospodarek z obszarami ryzyka transgranicznego wiąże się z nowymi wyzwaniami. Co więcej, ryzyka bardzo szybko się zmieniają i stoją w sprzeczności z krajowymi regulacjami, wymagając jeszcze ściślejszej współpracy międzynarodowej. Ponieważ trend ku coraz większym powiązaniom gospodarczym będzie przybierał na sile, państwa na całym świecie będą musiały mieć takie ramy polityczne, które umożliwią im wykorzystanie szans i zarządzanie każdym ryzykiem.

Warto, aby państwa:
• Zarządzały ryzykiem, będącym efektem powiązań gospodarczych, związanym z sektorem finansowym i problemami rynkowymi, jednocześnie wspierając rozwój relacji handlowych.
• Dostosowały krajowe systemy prawne do międzynarodowego systemu prawnego.
• Były w pełni świadome konsekwencji gospodarczych wynikających z wzajemnych powiązań, jak np. arbitraż w kwestiach podatkowych, oraz globalizacji rynków w przypadku:
– cennych umiejętności i pracowników,
– badań, innowacji, nowych technologii,
– przepływu kapitału inwestycyjnego.
• Wdrożyły strategie umożliwiające lepiej, szybciej i szerzej dostosowywać krajowe systemy prawne do międzynarodowych oraz krajowe standardy nadzoru rynku do standardów międzynarodowych.
• Zmodernizowały swoje struktury, aby odpowiadały one międzynarodowym systemom prawnym w zakresie regulacji zawodowych.
• Rozwijały umiejętności na rzecz dostosowywania krajowych polityk do wymagań umów międzynarodowych.

Globalny megatrend nr 5
Dług publiczny

Zdolność państw o kontrolowania poziomu długu publicznego oraz odkrywania nowych sposobów realizacji usług publicznych będzie mieć wpływ na możliwość reagowania na ważne wyzwania społeczne, gospodarcze i środowiskowe.
Autorzy badania KPMG, wbrew powszechnemu przekonaniu, udowodnili, że dzisiejsze problemy z długiem publicznym nie są bezpośrednim skutkiem globalnego kryzysu finansowego i nacisku na wydatki. Wiele znaczących gospodarek, przed 2008 r., mocno zadłużyło własne finanse publiczne, informując o deficycie na pięć lub więcej lat przed wybuchem kryzysu globalnego. Ten fakt istotnie wydłużył drogę powrotną do dobrobytu.

Co trzeba zrobić? Autorzy raportu podpowiadają:
• W krajach rozwiniętym, po ustabilizowaniu się światowego poziomów rozwoju gospodarczego, skupić się przede wszystkim na przywróceniu zdrowego bilansu z nadwyżką lub budżetu zbilansowanego, przy zwiększonym zrównoważeniu fiskalnym, co na pewno obejmie ocenę przychodów i wydatków.
• Prowadzić ścisłą i szerzej zakrojoną kontrolę wydatków.
• Usprawnić wskaźniki fiskalne, tak aby można było łatwo oddzielić budżet strukturalny od innych środków budżetowych, np. budżety wymagane do budowania krajowej infrastruktury lub obsługi długu.
• Wdrożyć niezależne mechanizmy polityki fiskalnej, które zrównoważą relacje pomiędzy rządem a środkami długoterminowego planowania fiskalnego. Na przykład „Fiscal Compact“ wymaga od członków Strefy Euro nakładania ograniczeń fiskalnych w ramach swoich systemów prawnych, aby zapewnić bilansowanie budżetów oraz stosowanie się do protokołów ograniczających dług.
• Wdrożyć międzypokoleniowe inicjatywy, które powinny zwiększyć równowagę finansową, w tym:
– przygotowywać okresowe raporty międzypokoleniowych,
– przygotowywać okresowe plany priorytetów z zakresu infrastruktury krajowej,
– ustanowić zabezpieczenia „ubezpieczyciela ostatniej szansy”.
• Ustanowić niezależne instytucje doradcze w dziedzinie fiskalnej, które będą doradzać politykom i skupiać się na wysokości wydatków, umożliwiając rządom zajęcie się kwestią jakości wydatkowania.
• Przekazać wystarczającą wiedzę finansową i podnieść świadomość wśród liderów i przywódców.

Globalny mega trend nr 6
Zmiana polaryzacji światowego układu sił gospodarczych

Rządy krajów rozwijających się wyciągają miliony ludzi z biedy, tym samym wywierając coraz mocniejszy wpływ na światową gospodarkę. Zmiana równowagi globalnej będzie wymagać od instytucji międzynarodowych i rządów aby intensywniej pracowały nad transparentnością działań i udziałem społeczeństw w podejmowaniu decyzji.
Rozwijające się gospodarki rynkowe (w tym Chiny, Indie, Brazylia, Rosja, RPA, Meksyk, Indonezja i inne), napędzane przez liberalizację handlu, reformy gospodarcze oraz swobodny przepływ kapitału i technologii z krajów rozwiniętych do krajów rozwijających się, stają się coraz ważniejszymi graczami w obszarze finansów międzynarodowych. Zmiana światowego układu sił gospodarczych doprowadziła do pojawienia się nowych wyzwań – w miarę bogacenia się obywateli, wielu z nich doświadcza rosnącej nierówności w ramach granic państwowych.

W tej sytuacji warto:
• Promować przewagę konkurencyjną swojego kraju na świecie po zmianie układu sił gospodarczych.
• Przyjąć inne podejście do regulowania przepływów kapitałowych i inwestycji, aby odzwierciedlić transformacje z wielonarodowych korporacji, będących własnością publiczną, inwestujących za granicą na korporacje będące własnością państwową, inwestujące bezpośrednio w innym państwie.
• Tworzyć przejrzyste zasady dotyczące posiadania kluczowych zasobów narodowych przez właścicieli zagranicznych.
• Skupić się na nowych i rozwijających się rynkach oraz dostępie do nich, w tym na potencjalnych umowach handlowych, wizytach handlowych oraz powoływaniu lub rozwijaniu biur handlowych w kolejnych krajach.
• Rozważyć sposób zarządzania inwestycjami bezpośrednimi w majątek krajowy.
• Wziąć pod uwagę sposób, w jaki można dostosować krajową gospodarkę do sytuacji na świecie po zmianie globalnego układu sił gospodarczych.
• Wdrożyć strategie, które mogłyby przyciągnąć inwestycje zagraniczne, np. dotyczące polityki podatkowej, biznesowej i edukacyjnej w zakresie kluczowych umiejętności.
• Zwiększyć uczestnictwo w międzynarodowych umowach handlowych, w tym w dwustronnych i wielostronnych porozumieniach handlowych.
• Rozwijać umiejętności modelowania działań w perspektywie średnio- i długoterminowej a także analizowania scenariuszy korzyści gospodarczych po przesunięciu się ośrodków władzy gospodarczej.

Globalny mega trend nr 7
Zmiana klimatu

Rosnący poziom emisji gazów cieplarnianych powoduje zmianę klimatu i napędza szereg nieprzewidywalnych zmian w środowisku, nadwerężając oporność naturalnych i sztucznie stworzonych środowisk. Osiągnięcie odpowiedniej równowagi pomiędzy adaptacją i zapobieganiem będzie trudnym zadaniem dla większości państw.
Złożony charakter i niepewność zmian klimatycznych często paraliżują działania państw na poziomie krajowym i międzynarodowym. Walka ze zmianą klimatu wymaga ścisłej współpracy międzynarodowej, aby możliwe było zapobieganie skutkom rosnącego poziomu CO2 w kolejnym stuleciu. Będzie ona też wymagać podjęcia natychmiastowych starań o zabezpieczenie klimatyczne społeczności przed skutkami zmian klimatu, które już są widoczne i odczuwalne.

Rządy powinny:
• Pracować intensywnie nad ustalaniem celów i cen węgla, a następnie wdrażać działania mające na celu osiągnięcie uzgodnionych celów.
• Pozwolić miastom na odegranie większej roli poprzez akceptację polityki lokalnej lub dedykowanych programów.
• Ograniczyć stosowanie węgla na poziomie krajowym poprzez stosowną politykę (np. systemy handlu węglowego), regulacje (np. opodatkowanie wykorzystania węgla i/lub sygnały cenowe) lub programy (np. wspieranie ograniczania stosowania węgla).
• Uchwalić długoterminowe plany, które będą obejmować strategie łagodzenia skutków ekstremalnych zjawisk pogodowych. Będzie to szczególnie istotne dla portów, które odpowiadają za obsługę większości handlu światowego i które będą narażone na szczególne ryzyko zniszczeń w wyniku tsunami i rosnącego poziomu morza.
• Zmniejszać cały czas zależność gospodarczą od węgla, inwestując np. w odnawialne źródła energii.
• Projektować długofalowe plany na wypadek zmiany klimatu, które muszą obejmować:
– strategie redukcji zależności gospodarki od węgla,
– strategie łagodzące nasilające się ekstremalne zjawiska pogodowe, szczególnie w aglomeracjach na wybrzeżu, szczególnie narażonych na konsekwencje rosnącego poziomu morza,
– w miarę konieczności, strategie dotyczące przesiedlenia ludności.
• Brać aktywny udział w tematycznych rozmowach międzynarodowych i regionalnych, itp.

Globany megatrend nr 8
Ograniczoność zasobów

Globalny wzrost populacji, wzrost gospodarczy oraz zmiana klimatu zwiększają obciążenie kluczowych zasobów naturalnych, w tym wody, żywności, gruntów rolnych i energii. Te kwestie stawiają zrównoważone zarządzanie zasobami w centrum agendy rządów.
Analitycy szacują, że do 2030 roku zajdą znaczące zmiany w globalnej produkcji i konsumpcji, co w połączeniu ze skutkami zmiany klimatu zacznie wywierać jeszcze większą presję na już ograniczone globalne zasoby. Presja dostaw zasobów ma bezpośredni wpływ na zdolność państw do realizacji podstawowych filarów polityki – dobrobytu gospodarczego, bezpieczeństwa, spójności społecznej i ochrony środowiska
Rady i wskazówki dla liderów i przywódców:
• Ustanowić lepszy monitoring i pozyskiwać wiarygodne dane zarówno po stronie popytu jak i podaży, a także wskaźniki związane z żywnością, energią i innymi zasobami mineralnymi.
• Współpracować z producentami zasobów, dostawcami i interesariuszami w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw (w przypadku żywności, energii, wody, itp.) i napędzania efektywności podaży na poziomie wydobycia/produkcji i dystrybucji.
• Współpracować z użytkownikami i interesariuszami, a szczególnie z obywatelami, żeby dobrze zarządzać popytem i napędzać efektywności po stronie popytu.
• Zastosować politykę horyzontalną i planowanie, aby zidentyfikować wydajność, przy uwzględnieniu ściśle związanych ze sobą wyzwań z zakresu żywności, rolnictwa, wody i energii.
• Brać aktywny udział w forach międzynarodowych i regionalnych dotyczących żywności, energii i wody (dot. krajów, które mają ważne umowy o dzielenie zasobów wody z sąsiednimi krajami) w celu uniknięcia magazynowania krajowych rezerw kluczowych zasobów na wypadek sytuacji awaryjnych.
• Skuteczniej egzekwować kontrolę legislacyjną/regulacyjną, jeżeli obecna taktyka jest niewystarczającym narzędziem zarządzania presją wywieraną na zasobach.
• Budować dodatkową infrastrukturę publiczną, wspierając wysiłki które mają przeciwdziałać zmianie klimatu, zwłaszcza w zakresie odnoszącym się do bezpieczeństwa wody (tj. czysta produkcja i przechowywanie wody).
• Zagwarantować, że zasady i protokoły dotyczące dzielenia zasobów wśród importerów i eksporterów netto, w sytuacjach kryzysowych zostaną ustanowione z wyprzedzeniem.
• Stworzyć strategie dotyczące zmniejszania popytu i zwiększania podaży zasobów.
• Brać aktywny udział w forach międzynarodowych i regionalnych zajmujących się kwestiami związanymi z presją wywieraną na zasobach.
• Wdrażać nowe i zaktualizować obecne modele współpracy z dostawcami zasobów, w tym modele międzypaństwowe lub modele współpracy z sektorem prywatnym.
• Dopracować stosunki pomiędzy sektorami publicznym i prywatnym oraz umiejętność zarządzania, aby rozwijać dobre stosunki z dostawcami żywności, itp.

Globalny mega trend nr 9
Urbanizacja

Do 2030 roku prawie dwie trzecie ludności na świecie będzie mieszkać w miastach. Urbanizacja stwarza ogromne szanse dla rozwoju gospodarczego i społecznego oraz bardziej zrównoważonego życia, ale jednocześnie obciąża infrastrukturę i zasoby, a zwłaszcza energetyczne.
Pomimo, że większa część rozwoju miast przypadnie na kraje rozwijające się, zagwarantowanie właściwego zarządzania rozwojem miast również musi być priorytetem dla rządów w państwach rozwiniętych.
Jednym z największych wyzwań, przed którymi stoją osoby odpowiedzialne za kształtowanie polityki na świecie, będzie monitorowanie procesu urbanizacji oraz zarządzanie trwałym wzrostem, zapewniając jednocześnie odpowiedni dostęp do mieszkań, wody i energii wszystkim obywatelom. Równie ważna jest świadomość skutków urbanizacji w zakresie społecznym i usługowym, zarówno tych pozytywnych (np. efektywna obsługa gęstszej populacji) jak i negatywnych (np. przesiedlenia ze wsi do miast, utrata spójności rodzinnej, bezdomność i stres wywołujący potrzebę opieki psychiatrycznej i innych rodzajów usług medycznych).

Państwa mogą stanąć przed koniecznością:
• Stworzenia zintegrowanych, długoterminowych planów infrastrukturalnych dla miast i regionów, które będą brać pod uwagę perspektywę 50+ lat rozwoju populacji/urbanizacji oraz łączące je czynniki i dziedziny.
• Lepszego zarządzania urbanizacją równoważąc tzw. infrastrukturę twardą i miękką. Na przykład, czy ludzie jeżdżą samochodem z domu do pracy (wymaga rozwoju transportu i dróg), czy pracują w domu (wymaga większego nakładu na technologie).
• Powiązania wzrostu ludności w miastach ze wzrostem gospodarczym oraz możliwością realizacji usług przez państwo.
• Wdrożenia pełnego modelu jurysdykcyjnego, gdzie władze państwowe, które odpowiadają za realizację usług, mają również prawo do ustalania mechanizmów opodatkowywania przychodów, stosownie do przyjętej na siebie odpowiedzialności.
• Stworzenia modelu realizacji usług, który bierze pod uwagę korzyści, jakie płyną z wyższego zagęszczenia ludności i zajmuje się wyzwaniami społecznymi płynącymi z urbanizacji.
• Stworzenia długoterminowego planu głównego, który będzie koordynował kwestie infrastruktury transportowej i dostawy mediów a także szeregu innych usług jak edukacja, opieka zdrowotna i usługi miejskie.
• Stworzenia platformy i mechanizmów międzypaństwowych i międzyregionalnych w zakresie planowania, wspomagających planowanie zintegrowane.
• Nabycia kompetencji zarządzania miejskiego w zakresie gospodarki, planowania, infrastruktury, transportu itp.

Analiza konsekwencji mega trendów
Państwa, które chcą odnieść sukces, będą musiały szybko podjąć działania, tak aby w 2030r. ich sytuacja wyglądała zupełnie inaczej niż dziś. To one będą tymi, które wskażą kierunki rozwoju dla pozostałych krajów.
Charakter globalnych megatrendów – zwłaszcza w zakresie ich wzajemnych powiązań, a także konsekwencji – wymaga połączenia i koordynacji różnych działań. Każde państwo będzie musiało opracować zmiany stosowne dla siebie, własnych priorytetów gospodarczych, szans i zagrożeń.
Działania, jakie KPMG rekomenduje rządom, które będą chciały zająć konsekwencjami wynikającymi z zdiagnozowanych megatrendów.
1. Zrozumienie problemu lub szansy płynącej z danego megatrendu.
2. Mierzenie skutków każdego megatrendu:
• bezpośrednio pod względem:
– kosztu dla państwa (tj. spadek przychodów lub presji na wydatki) lub
– szans dla państwa (tj. poprawa gospodarki, efektywności lub skuteczności realizacji usług).
• pośrednio pod względem całego kraju i kluczowych obowiązków państwa:
– koniunktury gospodarczej
– bezpieczeństwa
– spójności społecznej
– ochrony środowiska.
3. Identyfikowanie i ocena zakresu polityki, regulacji i zmian programowych, które mogą:
• spowolnić lub wydłużyć czas, w ramach którego konsekwencje megatrendu mogą zostać wyeliminowane, uwzględnione lub rozproszone
• łagodzić wymiar konsekwencji megatrendu pod względem zarówno kosztów bezpośrednich dla państwa lub pośrednich skutków dla narodu, gospodarki i społeczeństwa
• w najlepszy sposób wykorzystać szanse oferowane w rezultacie megatrendów.
4. Określenie priorytetów w zakresie polityk, regulacji i zmian programowych, które przyniosą najwyższy zwrot uwzględniający ryzyko. Wymaga to oceny długoterminowych kosztów dla państwa w ramach scenariuszy po zmianie polityki. Prognozy formułowane są również przy założeniu, że wczesna interwencja i dostosowanie polityki dziś, przyniesie większe korzyści (gospodarcze, w zakresie efektywności, skuteczności) niż odkładanie takich zmian na przyszłość. Dotyczy to zarówno przeniesienia ryzyka, działań z zakresu łagodzenia lub zarządzania a także działań z zakresu wykorzystywania szans.
5. Realizacja wskazanych wariantów zmian politycznych, regulacyjnych czy programowych poprzez wybór odpowiednich strategii, struktur i umiejętności (zdolności i tworzenie zdolności) niezbędnych do realizacji tych zmian.
6. Monitorowanie i dostosowywania inicjatyw do pojawiających się potrzeb.
Oprac. na podst. Future State 2030. Światowe wyzwania dla liderów i przywódców. Zespół analityków KPMG International, MOWAT