standard Leasing operacyjny jako zewnętrzna forma finansowania

Korzyści wynikające z zawarcia umowy leasingu są coraz częściej dostrzegane przez przedsiębiorców. Leasing, czyli zewnętrzna forma finansowania, pozwala wprowadzić do firmy m.in. środek transportu, przy nie dużym zaangażowaniu kapitału własnego. Przedmiotem umowy leasingu są tylko te przedmioty, które podlegają amortyzacji podatkowej.

W umowie leasingu występują dwie strony: leasingodawca oraz leasingobiorca. Pierwszy podmiot zobowiązuje się do przekazania przedmiotu umowy (który wcześniej nabył za określoną cenę lub wytworzył) korzystającemu, który następnie może go używać oraz pobierać pożytki. Przekazanie to następuje na warunkach wskazanych w umowie, na czas określony.

Druga ze stron umowy jest zobligowana do regulowania rat pieniężnych za dany środek. Raty te muszą być co najmniej równe cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia/wytworzenia danej rzeczy przez finansującego.

Leasing operacyjny a leasing finansowy

 

Główną różnicę pomiędzy tymi dwoma formami stanowi ujęcie przedmiotu leasingu w składnikach majątkowych przez jedną ze stron umowy, a co za tym idzie – dokonywanie odpisów amortyzacyjnych.

Przy leasingu operacyjnym to w ewidencji leasingodawcy znajduje się dany środek, w związku z czym to on dokonuje jego amortyzacji. Jeśli chodzi o skutki podatkowe zawartej umowy dla leasingobiorcy, to wynikają one przede wszystkim z możliwości zwiększenia kosztów uzyskania przychodów. Jako KUP klasyfikowane są raty leasingowe, powiększone o VAT oraz o opłatę wstępną. Leasingobiorca ma możliwość wykupu środka będącego przedmiotem umowy, jednak moment ten zależy m.in. od stawek amortyzacyjnych.

W przypadku drugiej formy, leasingu finansowego, przedmiot umowy zaliczany jest do składników umowy leasingobiorcy. W związku z tym, to on musi dokonywać odpisów amortyzacyjnych. Co istotne, raty leasingowe nie stanowią w całości kosztów uzyskania przychodów leasingobiorcy – wyłącznie ich część odsetkowa. Jeśli chodzi o podatek od towarów i usług, należy go uregulować przy pierwszej racie leasingowej. Po uregulowaniu ostatniej raty, przedmiot staje się własnością leasingobiorcy.

Umowa w leasingu operacyjnym

 

Powyżej zostały przedstawione cechy różnicujące leasing operacyjny od finansowego. Aby jednak dana umowa została rozpoznana jako umowa leasingu, musi spełniać określone warunki. W przypadku leasingu operacyjnego warunki te dotyczą:

czasu umowy: aby zakwalifikować daną umowę dotyczącą rzeczy ruchomych lub WNiP podlegających odpisom amortyzacyjnym jako leasing operacyjny, musi być ona zawarta na okres stanowiący co najmniej 40% okresu normatywnej amortyzacji (dla samochodów wynosi on 5 lat, gdyż podstawowa stawka amortyzacyjna to 20%). Gdy przedmiotem umowy są nieruchomości podlegające amortyzacji, okres umowy musi wynosić co najmniej 5 lat. Przed 2013 rokiem okres ten wynosił 10 lat.

sumy opłat: suma ustalonych w umowie opłat musi być co najmniej równa wartości początkowej środków trwałych czy WNiP. Zawiera ona opłatę wstępną, opłatę manipulacyjną, czynsz zerowy, czynsz inicjalny, bieżące opłaty leasingowe, ewentualną cenę nabycia przedmiotu po zakończeniu trwania umowy (jeśli takowa cena została wskazana). Sumę opłat pomniejsza się o należny podatek od towarów i usług.

Podatek od towarów i usług a leasing operacyjny

 

Leasing operacyjny traktowany jest jako świadczenie usług, zatem VAT występuje przy każdej racie, co oznacza, że konieczność jego regulowania jest rozłożona w czasie. Po stronie leasingodawcy obowiązek podatkowy z tytułu VAT powstaje w momencie otrzymania całości lub części zapłaty, jednak nie później niż z chwilą upływu terminu płatności.

Leasingobiorca rozlicza wskazany na fakturze podatek na zasadach ogólnych. Oznacza to, że w przypadku samochodów osobowych należy zdeklarować się, do jakich celów będą one używane. Jeśli wyłącznie na cele prowadzonej działalności gospodarczej, korzystający będzie miał możliwość rozliczenia 100% od każdej raty leasingowej, w przeciwnym razie – 50%. Co istotne, nowa zasada rozliczania VAT obowiązuje również w przypadku umów leasingowych zawartych przed 1 kwietnia 2014 roku, nawet w przypadku podatników, którzy wykorzystali wcześniej obowiązujący maksymalny próg odliczeń (6 tys. zł).

Cesja umowy leasingu

 

Wprowadzanie osoby trzeciej do zawartej wcześniej umowy leasingu jest co raz częściej stosowanym rozwiązaniem. Takie rozwiązanie stanowi kontynuację umowy zarówno w aspekcie prawa cywilnego, jak i podatkowego. Oznacza to, że warunki umowy nie ulegają zmianie: okres trwania umowy, wysokość opłat oraz przedmiot umowy nie ulegają zmianie. Co istotne, nowy podmiot (korzystający) ma prawo do wykupu przedmiotu po zakończeniu trwania umowy, na warunkach ustalonych z poprzednim leasingobiorcą. W przypadku cesji umowy przy zachowaniu należytych formalności (nic poza stronami umowy nie może ulec zmianie) nie obowiązuje zasada, że suma opłat musi być równa co najmniej wartości początkowej danego środka. Za wartość progową uznawana jest wartość rynkowa danego przedmiotu z dnia zawarcia kolejnej umowy leasingu.

Dla korzystających, forma leasingu operacyjnego ze względów podatkowych jest stosunkowo korzystna. Opłaty, jakie leasingobiorca płaci na rzecz finansującego, stanowią dla niego koszty uzyskania przychodów. Dla drugiej strony, finansującej, jest to przychód. Co istotne, wszelkie koszty związane z używaniem przedmiotu umowy także mogą stanowić KUP dla leasingobiorcy. Może to być zatem paliwo, wydatki eksploatacyjne, diagnostyki. Należy jednak pamiętać. że kosztami korzystającego nie są dpisy amortyzacyjne.